02-07-2018 / Hélène Tiggelhoven / soul:made

Via de achterdeur.. maar wat nou als ik daar poedelnaakt sta?

Over privacy schending gesproken..

 

Privacy, er is nogal wat over te doen. Want wat vinden we hier nou van.. privacy schending roept dubbele reacties op bij ons als burger. Aan de ene kant delen we allerlei persoonlijke dingen op internet. We verspreiden onze foto’s, delen locaties en overige info via diverse media. Maar als een overheidsinstantie of een andere organisatie jouw gegevens verspreid, gaan we steigeren. Tegenwoordig deel ik niet zoveel meer op social media. Misschien heeft dat met mijn leeftijd te maken of met het feit dat ik het simpelweg niet nodig vind dat iedereen weet waar ik op ieder moment ben, met wie ik mij ophoud en wat ik doe. Ik probeer dan ook een stukje privacy in deze digitale wereld te behouden.

 

En als ik er dan zelf voor kies om niet alles meer te delen op het internet, is het voor mij vanzelfsprekend dat ik thuis volledige privacy heb. Niet dus!

 

Enkele weken geleden, op een doodnormale woensdagmiddag, haalde ik mijn zoontje Valentijn uit school om thuis even snel een broodje te eten. Op dit moment ben ik zwanger van mijn tweede en stonden we op het punt om naar het ziekenhuis te gaan voor een nieuwe echo.  

 

Je moet weten, half december 2017 hebben wij ons huis verkocht. Vervolgens zijn we tijdelijk in een huurhuisje gaan wonen want we hadden bouwplannen en dat ging nog wel 1,5 jaar duren. Na een aantal maanden met onze architect om tafel te hebben gezeten, kwamen we erachter dat het bestemmingsplan ons niet gezind was. Met een baby op komst, hadden we besloten om snel onze koers te wijzigen en een bestaand huis te kopen in plaats van weer een nieuw bouwplan met dito stress en tijdspad.

 

Nu zitten we dus per februari jl. in ons huurhuisje, letterlijk huisje maar wel helemaal gerenoveerd, fijne plek in de stad en een fijne eigenaar. So far, so good.

 

Privacy in dit huis heb je niet, want met 4 mensen is het echt wel een beetje klein, kun je jezelf nooit even terugtrekken en is dit wel even aanpassen geblazen. Iedereen hoort, ziet en weet alles van elkaar. Nu is dat met je gezin niet zo erg en je weet dat het tijdelijk is.

 

Terugkomend op die woensdag.. Ik sta in de keuken een broodje te maken met een keukenraam grenzend aan onze tuin met looppoort. En aangezien we midden in de stad zitten, is die poort dus altijd op slot. Diegene die thuis komt, heeft een sleutel en gaat gewoon via de voor- of achterdeur naar binnen.

 

Maar ik sta daar dus niets vermoedend een broodje te smeren, met mijn rug naar het keukenraam totdat er ineens iemand op je raam tikt! Op je keukenraam, in je afgesloten tuin, een raam waar niemand bij kan komen, behalve je twee overige gezinsleden die überhaupt op dat moment op school zitten en aan het werk zijn.

 

Ik laat mijn broodje vallen, schrik me helemaal de tandjes en in mijn eerste reactie word ik boos. Welke grappenmaker bezorgt mij deze hartverzakking?! Het is een oude klusjesman van de verhuurder, die blijkbaar nog steeds de sleutel van het huis heeft en onaangekondigd zichzelf binnenlaat en op je keukenraam tikt. Weg privacy! 

 

Even serieus.. hoezo kom je achterom bij mensen die je niet kent en zeker als je jezelf niet hebt aangekondigd?! Voor hetzelfde geld stond ik daar poedelnaakt in de keuken. Ik hoor je denken, wie staat er nou poedelnaakt in de keuken. Nou wij, want in dit huis zit heel ouderwets de keuken beneden naast de douche.

 

En in mijn eigen huis heb ik toch gewoon recht op privacy, neem ik aan. Vervolgens stond de beste man ook nog binnen tien seconden in m’n keuken. Ongevraagd. Hij zei: ‘Maar ik klopte nog wel netjes aan’. En ik dacht, ‘maar je doet gewoon zelf de deur open?! Onaangekondigd!’ Dit moet je niet bij mij doen, zeker niet onaangekondigd en al helemaal niet als een vrouw zwanger is en onder de hormonen zit. Als een aangeschoten hert droop de beste man af, zou nog contact opnemen voor het ophangen van het desbetreffende gordijntje, maar ieder contact is tot op de dag van vandaag uitgebleven.

 

Nu is deze klusjesman, onaangekondigd via een echte achterdeur binnengekomen en liet zichzelf zien. Ik kon hem recht in de ogen aankijken en actie op ondernemen. En hij ging weer weg, nadat ik hem meldde hoe ik erover dacht.

 

Dit is dan de ‘echte’ wereld, waar het soms heel duidelijk is wanneer je privacy wordt geschonden, maar in de digitale wereld werkt dat toch net even anders. Kijkend naar mijn telefoon en laptop, waar ik de hele dag mee in de weer ben, moet ik me daar echt bewust van zijn.

 

Een heel simpel voorbeeld, de achterdeur draai ik op slot en daarmee is voor mij mijn veiligheid en privacy geregeld. Aanvullend hangen we camera’s op, waar de buren niet altijd blij mee zijn, zodat ik weet wat een eventuele inbreker doet, wie het is en heb ik bewijs. Maar aangezien de cybercriminaliteit en de bijbehorende gevolgen nog veel groter zijn dan die van een gemiddelde ‘gewone’ inbreker, verbaas ik mij erover dat mensen zich niet weerbaarder maken tegen cybercriminaliteit.

 

Marijn, jij werkt ook in de wereld van informatieveiligheid. Waarom beschermen we onze privé eigendommen op de computer of telefoon niet op dezelfde wijze? Onze telefoon levert een schat aan informatie op, die voor te veel criminelen een goed verdienmodel opleveren met alle persoonlijke en financiële gevolgen van dien. Wellicht omdat het een niet tastbare en niet zichtbare wereld is? Wellicht omdat je het niet opmerkt dat iemand over je schouder meekijkt in jouw persoonlijke eigendommen, je bespiedt via jouw webcam of jouw telefoon afluistert? Wellicht omdat je de risico’s en gevolgen nog niet kan inschatten of nòg niet mee geconfronteerd bent?

 

Vertel het me, ik ben heel nieuwsgierig. Want ik kan je vertellen Marijn, het is slechts een kwestie van tijd voordat ook jij geraakt wordt.